وجه تمایز ادبیات کلاسیک و معاصر
در ادبیات معاصر واژه ها نو هستند اما در کلاسیک، واژه ها مطابق اندیشه و الهامات شاعر و ویژگیهای قومی و فرهنگی و غیره است.
در ادبیات معاصر نگاه به معشوق کم رنگ تر است؛ مثل برخی از آثار شاملو. ولی در ادبیات کلاسیک، گاهی معشوق آسمانی است ؛ جریان کور شدن معشوق و عاشق خود را به کوری زدن، به شیوه ای که در ادبیات کلاسیک هست در ادبیات معاصر نیست .
در قالب های کلاسیک مخاطب ممدوح است مثل قصیده، اما در معاصر مخاطب مردم است و شاعر مسائل مختلف اجتماعی و سیاسی و ... حتی زندگی خصوص خود را به تصویر می کشد. مسائل مرگ و سوگ فرزند در ادبیات کلاسیک به وفور وجود دارد ولی در ادبیات معاصر کمتر مشهود است.
در ادبیات کلاسیک هجو زیاد وجود دارد و لی در ادبیات معاصر کمتر و اگر هست زبانش فرق دارد.
مفاخره و مدح در کلاسیک زیاد است ولی در معاصر خیلی کم.
در قالب کلاسیک تساوی مصراع ها مطرح است ولی در معاصر قالب شکسته می شود تغییر معنای«من» بارزترین تفاوت ادبیات کلاسیک و نو است بدین معنی که «من معاصر» تمای مخاطبین را می کند و فرا می خواند و دیدگاههای فکری و فلسفی آن بیداد می کند زیرا به مدح و هجو و وصف کمتر نگاه دارد و اندیشه ها و مضامین را مورد بررسی قرار می دهد.
در ادبیات کلاسیک «من» فدای دربار می شود و در واقع شاعر ابزار و روابط عمومی دربار می گردد
«من های معاصر» تلفیق می شود از اندیشه هایس فلسفی و اجتماعی و وجه سیاسی آن، غلبه پیدا می کند و غم نان و دوری معشوق و... کمتر است . در شعر معاصر نمی توان شعر را خط کشی کرد و برای آن مرز اندیشه ها را مشخص کرد اما در کلاسیک چنین نیست. در حوزه ادبی نیز مسایل جنبه دیگر پیدا می کند. تشبیهات و استعارات در کلاسیک کلیشه ای است یعنی شاعر آگاهانه وارد کار می شود و تا اندازه ای این کار هم سبب کاهش ارزش محتوا می شود.
ولی شاعر معاصر توجهش صرفا برای ایجاد زیبا شناسی نیست بلکه در هر شرایطی ترکیبی از هریک از مسایل به ذهنش می آید و بیان می کند و با او همراه می شود . محورافقی در شعر کلاسیک هم خیلی مهم است ولی در شعر معاصر در امتداد شعر دنبال می شود. در شعر معاصر سنبل ها رشد می کند ولی در شعر کلاسیک تشبیه ها و استعارات نمود پیدا می کند و شاعر آگاهانه از سنبل و نماد بهر می جوید.